از اعتراضات چندساله تا تداوم شرایط غیربهداشتی؛ آیا مسئولان عامدانه چشم بر بحران بیمارستان امام علی چابهار بسته‌اند؟

شیوار نیوز – چهارشنبه ۱۳ آبان‌ماه ۱۴۰۵، وضعیت بحرانی و غیربهداشتی بیمارستان امام علی چابهار، در کنار فرسودگی زیرساخت‌ها، کمبود شدید تجهیزات پزشکی و نارسایی‌های گسترده در ارائه خدمات درمانی، این مرکز را با انتقادهای جدی شهروندان مواجه کرده است. بیمارستانی که قرار است پناهگاه بیماران و محلی برای نجات جان انسان‌ها باشد، به گفته شهروندان، به محیطی آلوده، فرسوده و فاقد ابتدایی‌ترین استانداردهای بهداشتی تبدیل شده است؛ تا جایی که برخی مراجعان از آن با عنوان «کشتارگاه» یاد می‌کنند. توصیفی تلخ که عمق بی‌اعتمادی و نارضایتی مردم از وضعیت خدمات درمانی در این مرکز را نشان می‌دهد.

نکته قابل‌تأمل آن است که وضعیت بحرانی بیمارستان امام علی چابهار، مسئله‌ای تازه یا ناشناخته برای مسئولان نیست. سال‌هاست شهروندان نسبت به کمبود امکانات درمانی، شرایط غیربهداشتی، فرسودگی تجهیزات و کیفیت نامناسب خدمات این بیمارستان اعتراض کرده‌اند، اما با گذشت سال‌ها، تغییر محسوسی در بهبود شرایط گزارش نشده است.

آیا تداوم محرومیت درمانی در جنوب بلوچستان، صرفاً نتیجه ناکارآمدی و بی‌کفایتی مسئولان است یا با نوعی بی‌اعتنایی عامدانه و سازمان‌یافته به حقوق اولیه شهروندان بلوچ مواجه هستیم؟

آیا استمرار محرومیت از خدمات اساسی، از جمله بهداشت و درمان، می‌تواند بخشی از شرایطی باشد که شهروندان بلوچ را ناگزیر به ترک زادگاه و مهاجرت به مناطق دیگر می‌کند؟ و آیا مسئولان از پیامدهای چنین سیاست‌ها و بی‌عملی‌هایی آگاه نیستند، یا آگاهانه اجازه می‌دهند شرایط زندگی در این منطقه روزبه‌روز دشوارتر شود؟