افزایش قیمت آرد آزاد از یک میلیون و ۸۰۰ هزار به ۴ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان؛ فشار بیشتر بر سفره‌های مردم بلوچستان

شیوار نیوز – از ابتدای آبان‌ماه ۱۴۰۵، افزایش دوباره قیمت آرد و نان، در کنار کاهش سهمیه آرد نانوایی‌های دولتی، فشار معیشتی بر خانواده‌های کم‌درآمد بلوچستان را تشدید کرده است؛ منطقه‌ای که بسیاری از خانواده‌های آن پیش از این نیز برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی با مشکلات جدی روبه‌رو بوده‌اند.

بر اساس گزارش‌های دریافتی، قیمت هر کیسه آرد آزاد از یک میلیون و ۸۰۰ هزار تومان به چهار میلیون و ۳۰۰ هزار تومان رسیده است؛ افزایشی حدود ۱۳۹ درصدی که هزینه تولید نان را به‌شدت بالا برده است.

این گرانی در شرایطی اتفاق می‌افتد که نان برای بسیاری از خانواده‌های محروم بلوچستان، اصلی‌ترین ماده غذایی روزانه است. پیش از این نیز برخی افراد کم‌برخوردار مقابل نانوایی‌ها منتظر می‌ماندند تا شاید کسی برایشان یک قرص نان بخرد. اکنون این پرسش مطرح است که خانواده‌هایی که پیش از گرانی نیز توان خرید نان کافی نداشتند، چگونه باید افزایش دوباره قیمت‌ها را تحمل کنند؟

بی‌شناسنامه‌ها؛ محرومیت حتی از نان یارانه‌ای

افزایش قیمت نان فشار مضاعفی بر افراد فاقد شناسنامه وارد می‌کند. به گفته منابع محلی، بسیاری از این افراد به دلیل نداشتن کارت بانکی، امکان خرید از نانوایی‌های دولتی را ندارند و ناچارند نان موردنیاز خود را با پول نقد از نانوایی‌های آزادپز و با قیمت بالاتر تهیه کنند.

این وضعیت نشان می‌دهد که محرومیت از مدارک هویتی چگونه می‌تواند حتی حق دسترسی به ابتدایی‌ترین نیاز غذایی را نیز تحت تأثیر قرار دهد. پرسش اینجاست که چرا نظام توزیع نان یارانه‌ای به‌گونه‌ای اجرا می‌شود که بخشی از محروم‌ترین مردم عملاً از دسترسی به آن محروم می‌مانند؟

کاهش سهمیه آرد و افت کیفیت نان

هم‌زمان، نانوایان از کاهش سهمیه آرد دولتی و افت کیفیت آرد تحویلی خبر می‌دهند. مسئولان اعلام کرده‌اند میزان سبوس آرد از ۱۸ به ۲۳ درصد افزایش یافته است؛ اما نانوایان می‌گویند تغییر ترکیب آرد بدون اصلاح روش خمیرگیری و پخت، در بسیاری از نانوایی‌ها به تولید نان خمیر و بی‌کیفیت منجر شده است.

در بلوچستان، جایی که فقر، بیکاری و محرومیت‌های ساختاری زندگی بسیاری از مردم را تحت تأثیر قرار داده، گرانی نان تنها یک مسئله اقتصادی نیست؛ بلکه مستقیماً با امنیت غذایی، کرامت انسانی و حق دسترسی به غذای کافی ارتباط دارد.

بر اساس ماده ۱۱ میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، دولت‌ها موظف‌اند برای تحقق حق دسترسی به غذای کافی و رهایی از گرسنگی اقدامات مؤثر انجام دهند.

حکومتی که مسئولیت تأمین حقوق اولیه شهروندان را بر عهده دارد، نمی‌تواند نسبت به شرایطی که در آن خانواده‌ها حتی برای خرید نان روزانه درمانده‌اند، بی‌تفاوت باشد.

مسئله فقط گران شدن نان نیست؛ مسئله این است که در بلوچستان، فقر و تبعیض به جایی رسیده که برای بخشی از مردم، حتی خرید یک قرص نان نیز به چالشی روزانه تبدیل شده است.

افزایش قیمت‌ها، کاهش سهمیه آرد و محرومیت افراد بی‌شناسنامه از نان یارانه‌ای، پرسش‌های جدی درباره ناکارآمدی سیاست‌های حمایتی و مسئولیت نهادهای حکومتی ایجاد می‌کند؛ سیاست‌هایی که هزینه شکست آن‌ها بیش از همه بر دوش محروم‌ترین خانواده‌ها گذاشته می‌شود.